وقتی بانک به‌جای حمایت از تولید، مدیریت یک مجموعه صنعتی را در اختیار می‌گیرد، نتیجه آن نباید نابودی خطوط تولید، تعدیل نیروی انسانی و هدررفت سرمایه‌های ملی باشد.
کارخانه سروش ری، از مجموعه کارخانجات گروه صنعتی رستمی صفا، روزگاری با ظرفیت تولید و اشتغال، یکی از امیدهای توسعه صنعتی بود. میلیاردها تومان برای احداث و راه‌اندازی خط تولید جدید با بهره‌گیری از پیشرفته‌ترین دستگاه‌ها و تجهیزات روز دنیا سرمایه‌گذاری شده بود؛ خطی که در آستانه بهره‌برداری قرار داشت و قرار بود در دو شیفت کاری، زمینه اشتغال مستقیم حدود ۴۵۰ نفر را فراهم کند.
اما امروز چه بر سر این سرمایه‌گذاری آمده است؟
در پی آنکه تصاحب ناحق این کارخانه توسط بانک پارسیان ، نه‌تنها روند تولید و راندمان فعالیت مجموعه را آسیب زد، بلکه تمامی نیروهای کارخانه تعدیل شده‌ند؛ خط تولید جدید با تمام تجهیزات پیشرفته‌اش خاک می‌خورد و کارخانه‌ای که باید کانون تولید و اشتغال باشد، به انبار تبدیل شده است!
این یعنی نابودی فرصت اشتغال ۴۵۰ نفر، بلاتکلیف ماندن میلیاردها تومان سرمایه‌گذاری و از بین رفتن ظرفیت تولیدی که می‌توانست به اقتصاد کشور خدمت کند.
سؤال ما از مسئولان نظارتی این است:چه کسی پاسخگوی این همه سرمایه‌گذاری بلاتکلیف است؟ چه کسی مسئول بیکاری نیروهای تعدیل‌شده است؟ چرا باید خطوط تولیدی که با هزینه‌های سنگین و با هدف اشتغال‌زایی راه‌اندازی شده‌اند، به حال خود رها شوند؟
مگر قرار نبود بانک‌ها حامی تولید و اقتصاد کشور باشند؟ آیا وصول مطالبات باید به بهای نابودی یک کارخانه و بیکاری نیروی انسانی تمام شود؟
بانک‌ها برای نجات اقتصاد و حمایت از تولید تأسیس شده‌اند، نه برای تبدیل کارخانه به انبار و خط تولید به آهن‌آلات خاک‌خورده!
۶۸ سال سابقه تولید گروه صنعتی صفا، حاصل یک روز و دو روز تلاش نیست؛ حاصل دهه‌ها سرمایه‌گذاری، کارآفرینی و اشتغال‌زایی است. اجازه ندهید حاصل این همه سال تلاش، قربانی تصمیماتی شود که نتیجه آن خاموش شدن چراغ کارخانه‌هاست.
